Χαλάρωσε, στάσου μία στιγμή...

Αυτός ήταν ο τίτλος του άρθρου που διάβασα σήμερα το πρωί επιστρέφοντας από το κέντρο της πόλης. Αν και Ιούλιος ακόμα κίνηση στους δρόμους και στο κέντρο της πόλης. Διαβάζοντας το άρθρο κάποιες έντονες εικόνες ήρθαν στο μυαλό μου. Όταν συνήθως κάνω μία εκδρομή άλλοτε τρέχω να τα προλάβω όλα και άλλοτε απλά χαλαρώνω κάνω βόλτες στους δρόμους της πόλης απολαμβάνοντας την ομορφιά χωρίς να με ενδιαφέρει αν θα προλάβω να τα δώ όλα.

Ο αρθρογράφος υπαινίσσεται ότι κρατάμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας απασχολημένους με αυτό να έχει ως αποτέλεσμα να ξεχνάμε να αισθανόμαστε, να ζούμε, να αναπνέουμε και να απολαμβάνουμε το μεγαλείο της ύπαρξης μας.

Πρέπει να ομολογήσω ότι αυτό κάνω τον τελευταίο καιρό! Από τότε που γύρισα από το erasmus. Μία πραγματικά απίστευτη εμπειρία. Σε όσους διαβάζουν το άρθρο και είναι φοιτητές ή έχουν φίλους ή παιδιά που είναι ένα έχω να πώ: Αξίζει. Γνωρίζεις νέους ανθρώπους, κουλτούρες. Ανοίγει το κεφάλι σου που συνηθίζω να λέω. Τι έλεγα?? Α ναι! Αυτό κάνω κρατάω τον εαυτό μου απασχολημένο. Γι αυτό δεν έγραψα από τότε που άρχισα το blog ξανά. Κρατάω τον εαυτό μου απασχολημένο αλλά ξέρω γιατί. Δε θέλω να αισθάνομαι. Είμαι σε μία άρνηση. Αλλά από την άλλη σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω? Αν αρχίσω να αισθάνομαι τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα. Σκέφτομαι τον εαυτό μου στη θάλασσα! Το στοιχείο μου. Πάντα το ίδιο γίνεται. Καθισμένη σε ένα βράχο και απολαμβάνοντας το γαλάζιο, τη μυρωδιά της, τη γεύση της, νιώθοντας το ζεστό αεράκι να αγκαλιάζει το κορμί μου τότε εκείνη ακριβώς είναι η στιγμή που νιώθω τόσο μόνη. Απέραντα μόνη. Δεν την αντέχω την μοναξιά. Γι αυτό οι άνθρωποι τρέχουν όλοι μέρα. Ακόμα και στις διακοπές δε μπορούμε να χαλαρώσουμε να απολαύσουμε την ύπαρξή μας.

Με φοβίζουν όλα αυτά. Τουλάχιστον εγώ το κάνω συνειδητά. Ξέρω ότι αυτό αποφεύγω, τη μοναξιά μου. Με προβληματίζει η κοινωνία στην οποία υπάρχω, σπουδάζω, μεγαλώνω και γερνάω. Είμαστε όλοι τόσο μόνοι...

Το άρθρο στο οποίο αναφέρομαι είναι: http://cityportal.gr/articles_det1.asp?subcat_id=134&article_id=19327

Γνωριμία

(2.51 4/7/2010)

Είναι αρκετά αργά και ομολογώ ότι νυστάζω αλλά θα ήθελα πριν πέσω στην αγκαλιά του Μορφέα να συστηθώ. Πρώτη μου δημοσίευση σε αυτό το ιστολόγιο και θεωρώ ότι πρέπει να σας πώ κάποια πράγματα για εμένα και την απόφαση μου να δημιουργήσω αυτό το ιστολόγιο. Τολμώ να πώ ότι είμαι άσχετη με blogs και νομίζω ότι το γράψιμο δεν είναι το δυνατό μου σημείο.
Αυτό το ιστολόγιο αναφέρεται περισσότερο στους Προβληματισμούς μίας 22χρονης που αν και 22 αναρωτιέται, εξερευνεί και φοβάται ακόμα αυτόν τον κόσμο. Μπορεί να μη σας αφορούν καν οι δικοί μου προβληματισμοί, μπορεί να είναι χαζοί αλλά από την άλλη κάπου πρέπει να εξωτερικεύσω αυτά που σκέφτομαι και που νιώθω. Κατα πάσα πιθανότητα μιλάω στο βρόντο και πιθανό είναι ότι θα μιλάω στο βρόντο για πολύ καιρό.
Είναι κάπως αργά. Μπορεί να επανέλθω αύριο πάλι με λίγο πιο οργανωμένη σκέψη. Καληνύχτα.

(3.06)